Rozdział 3.

-Zaufaj mi tak będzie lepiej dla Ciebie.. dla nas Martha.
-Chyba sobie żartujesz Alan..
Prychnęłam oblizując usta i przewracając teatralnie oczami szczerze rozbawiona pomysłem mojego narzeczonego.
-I co dalej? Rodzina? Dzieci? Wyobrażasz sobie mnie jako matkę?
Zalewałam go kolejną falą pytań, widząc jego zawziętą minę.
-Wspólne mieszkanie, to dobre wyjście w naszej sytuacji. Ja mam prace, Ty uczelnie. Widzimy się tyle co nic.
Westchnął patrząc na mnie błagalnym wzrokiem, a ja tylko pokręciłam głową, mając w niej tylko jedną myśl. Wyrwać się stąd, jak najszybciej.
-Muszę to przemyśleć, Ty też powinieneś Alan.
Zagryzłam wargę i zdecydowałam się na odrobinę czułości wobec niego. Złapałam go za rękę i pociągnęłam w stronę kanapy, na której usiedliśmy. Objął mnie ramieniem i ucałował moją skroń jak to miał w zwyczaju. Westchnęłam ledwo zauważalnie i wyszeptałam.
-Źle się czuję, powinnam wracać do domu..
-Zostań, zostań ze mną.
Pokręciłam przecząco głową i musnęłam jego kącik ust. Wstając zapytałam.
-Do jutra?
-Do jutra.
Bałam się spojrzeć mu w oczy by nie zobaczyć tego zawodu w jego wzroku, który wyczuwałam na sobie. Zadrżałam, ale to dlatego, że rzeczywiście źle się poczułam. Zawroty głowy męczyły mnie od kilku dni, ale starałam się je ignorować. Byle by dojść do domu.

{...}

 

-Cholera Martha, co Ci jest?
Zapytała Ali patrząc na mnie jedzącą z uwielbieniem jedzącą obiad. Wzruszyłam ramionami i dalej „pałaszowałam”.
-Jesteś w ciąży.
Stwierdziła, a ogórek kiszony zawisnął w połowie drogi do moich ust. Prychnęłam nerwowo i pokręciłam głową.
-Nie możliwe skarbie..
Szepnęłam nerwowo i odsunęłam od siebie jedzenie z lekkim grymasem na twarzy.
-A ja to podejrzewam od dłuższego czasu, proszę.
Podała mi tekst ciążowy, a na zaśmiałam się tylko i z zawziętym wyrazem twarzy wyszłam do łazienki.
Szybko wykonałam test i siedząc na brzegu wanny.
-Już?
Usłyszałam zza drzwi głos przyjaciółki i spojrzałam na test.
Raz.. drugi. A wynik nie zmieniał się.
Był pozytywny.
Wstałam, choć nie czułam pod sobą ziemi. Spojrzałam w lustro, byłam blada jak ściana, ale chciałam zobaczyć w sobie jakieś inne zmiany. Moje spojrzenie, którym teraz na siebie patrzyłam. Puste i zagubione... krzyczące o pomoc.

Wyszłam z łazienki i bez słowa podałam Alison test mijając ją i wchodząc do salonu. Jęknęłam cicho pod nosem widząc, że w czasie gdy siedziałam w łazience nawiedził nas nie kto inny jak Styles. Syknęłam, jednak nie wycofałam się. Usiadłam naprzeciwko niego kompletnie go ignorując i szepcząc pod nosem.
-Wprost idealny moment..
Czułam jego wzrok na sobie, a moja przyjaciółka wciąż nie wchodziła. Widocznie sama przyswajała wiedzę, jak jej kochana współlokatorka właśnie zrujnowała sobie życie.
-Coś nie tak?
Usłyszałam i dopiero wtedy uniosłam na niego wzrok. Gdybym wzrokiem mogła go zabić, zrobiłabym to, miałam na to wielką ochotę.
-Zawsze pojawiasz się nie tam gdzie trzeba Styles.
Zaśmiał się tylko i zagryzł swoją dolną wargę.
-Nie wiedziałem, że znów panią spotkam. Miła niespodzianka.
Spuściłam wzrok, wiedząc że ostatnie słowa specjalnie wypowiedział z nutką sarkazmu. Widocznie nasze uczucia były do siebie podobne.
Z ulgą westchnęłam, gdy do pomieszczenia weszła Ali, złapała go za rękę i przyciągnęła do siebie.
-Wyszło dziwnie, ale dziś nie mam czasu, Martha ma problem. Potrzebuje przyjaciółki, nie będziesz zły jeśli..
-Odwołamy dzisiejsze spotkanie? Rozumiem.
Dokończył za nią, a ja uśmiechnęłam się pod nosem.
-Czytasz mi w myślach.
Wymruczała Alison, a ja odwróciłam wzrok nie wiedząc czemu, czując ukłucie w sercu. Co to za uczucie do cholery.
-Miło było Cię znowu widzieć Martho.
Usłyszałam, ale już nie spojrzałam na niego pozwalając by wyszedł.
Chwilę później byłam już w objęciach przyjaciółki.
-Co ze mną będzie.. Jak ja powiem Alanowi?
Szeptałam czując pierwszą falę łez na policzkach.

Słysząc dzwonek do drzwi zerwałam się i muskając policzek męża podbiegłam do drzwi. Gdy je otworzyłam zobaczyłam tylko paczkę, a na niej mały liścik.

„Pozdrowienia ze słonecznego Paryża. Alan”

Uśmiechnęłam się mimowolnie i wróciłam z prezentem do domu.
-Alan wreszcie przysłał coś Scottowi, tak jak obiecał.
Szepnęłam widząc zdziwiony wzrok ukochanego. On tylko skinął głową i wrócił do swoich papierów, znów tracąc kontakt z rzeczywistością.

 

****
Emm. Z dedykacją dla Karo / Soph. Dziękuję kochanie, że jesteś. Hah i dziękuję Danielowi i Zuzie, którzy dzielnie mnie dopingują. Kocham was.

Rozdział 2.

Czasem tak trudno wytłumaczyć rzeczy tak oczywiste, tym bardziej, gdy w grę wchodzą pytania dzieci. Chyba ta kwestia męczy każdego rodzica, choć czasem potrafi również doprowadzić do śmiechu, aż łzy płyną po policzkach. Więc kiedy siedzieliśmy całą rodziną przy śniadaniu prawie zakrztusiłam się sokiem, gdy syn zadał niewinne wręcz pytanie.
-Dlaczego tata od razu nie był z Tobą mamo?
-Bo wtedy tata był zakochany w innej pani. Nie wszystko się tak od razu układa Scott, ale jeżeli to przeznaczenie.. to dusze sobie zapisane w niebie w końcu złączą się tu na ziemi.
Spojrzałam na męża siedzącego obok i pod stołem delikatnie ścisnęłam jego udo, na co on odpowiedział mi uśmiechem i spojrzeniem jego czekoladowych oczu, w których się zakochałam.

Odwróciłam się tyłem do niej i zerknęłam za okno. Pogoda pozostawiała wiele do życzenia, ale tak wyglądał Londyn prawie każdego dnia. Powróciłam wzrokiem do przyjaciółki posyłając jej czuły uśmiech.

- Powinnaś się zastanowić Ali, obie wiemy jaki jest James, ale kocha Cię. Rozstanie to poważna sprawa. Zawalcz, miłość to w dużej mierze walka.

- Wiem. Tu nie chodzi o niego tak na prawdę... Tylko o mnie, pokochałam kogoś innego.

Zmarszczyłam brwi i włożyłam do ust ciastko, wiedząc że nie muszę naciskać. Ona zawsze wszystko mówiła i vice-versa.

- Pamiętasz Nathana Styles`a?

Zapytała mnie, a mnie ciastko utknęło w przełyku. Dopiero po dłuższej chwili uniosłam na nią spojrzenie mając przed oczyma spotkanie z przed paru dni, które nie dawało mi normalnie funkcjonować i spać.

- Tak, bardzo dobrze pamiętam jak mi o nim opowiadałaś.

Szepnęłam dobrze wiedząc co zaraz usłyszę. Zacisnęłam usta w linie i ugryzłam się w język starając się trzymać emocje na wodzy.

- To on, to jego pokochałam.

Usłyszałam słowa mojej najlepszej przyjaciółki, które sprawiły że poczułam się jak dusza w nie swoim ciele.

- Ali, przepraszam chyba się zasiedziałam. Alan pewnie już czeka na dole.

Tłumaczyłam pospiesznie zbierając swoje rzeczy i narzucając na siebie płaszcz.

-Wciąż umawiasz się z Salvatore`m?

Powiedziała z wyczuwaną nutką nagany w głosie. Ja tylko przytuliłam ją mocno wzdychając cicho.

- Trzymaj się Alison i cokolwiek chcesz zrobić rób zgodnie z sercem.

Nie patrząc za siebie wyszłam zatopiona we własnych myślach. Spotkanie z Alanem miałam dopiero za dobrą godzinę, więc poszłam do jednej ze swoich ulubionych restauracji. Usiadłam pod samym oknem i zamówiłam kawę, wtedy właśnie usłyszałam jego głos. Wyprostowałam się a po moich plecach przebiegł zimny dreszcz. Uniosłam wzrok i spojrzałam w kierunku, z którego dobiegała rozmowa. Ujrzałam go z jakąś niezwykłej urody blondynką, która wyraźnie śliniła się do niego nad stolikiem, co chwila trzepocząc rzęsami. Nie wiedząc sama dlaczego skrzywiłam się i na moje nieszczęście moje spojrzenie skrzyżowało się z jego. Nie wiem ile czasu trwało nasze mierzenie się wzajemne wzrokiem. Wyraźnie czułam swoje bijące serce i mogłam być pewna, że na moich policzkach pojawiły się rumieńce. Przełamując się zagryzłam nerwowo dolną wargę i odwróciłam wzrok. Po krótkiej chwili, która wydawała mi się wiecznością wciąż czują na sobie jego świdrujący wzrok wstałam zostawiając odpowiednią kwotę pod spodkiem kawy, której nawet nie tknęłam. Szybkim i drżącym krokiem wyszłam na ulicę. Jednak gdy uderzyła we mnie fala lodowatego wiatru cofnęłam się wpadając prosto w silne objęcia mężczyzny. Zaczynają cicho przepraszać odwróciłam głowę i napotkałam uważne oraz wyraźnie rozbawione spojrzenie czekoladowych oczu należących do samego Styles`a, który trzymał obecnie swe dłonie na mojej talii.

- Jak kot?

Zapytał jak gdyby nigdy nic. Nabrałam gwałtownie powietrza do płuc i odpowiedziałam chcąc wyswobodzić się z jego uścisku, nie mogąc już wytrzymać jego dotyku. On jednak widocznie miał inne plany mocno mnie przy sobie trzymając.

- Oddałam go do przyjaciółki, nie mam czasu na zwierzęta.

Powiedziałam, co tylko po części było prawdą. Nie wzięła go, bo przypominał jej o nim, ale tego za żadne skarby nie mogła mu wyznać.

- Mimo iż nie lubię kotów chciałbym osobiście sprawdzić jak się ma, panno... Petrova?

- To nie będzie konieczne Styles.

Syknęłam wreszcie uwalniając się z jego uścisku.

- Mówiłem szczerze, proszę się nie denerwować.

Rozbawiony wyjął z kieszeni paczkę papierosów i zapalniczkę. Przysunął ją w moją stronę, ale tylko pokręciłam przecząco głową w zamyśleniu szepcząc pod nosem.

- Prześladuje mnie...

On tylko spojrzał na mnie marszcząc brwi widocznie słysząc mój szept.

- Co?

- Mówiłam, że jestem umówiona. Żegnaj..

Powiedziałam odwracając się i zaczynając odchodzić.

- Nawet nie zdradziłaś mi swojego imienia!

Krzyknął za mną, ale ja tylko uśmiechnęłam się pod nosem odchodząc na tyle daleko by dźwięki ulicy go zagłuszyły.

- Znowu nie dasz mi spać.

Szepnęłam sama do siebie kręcąc głową.

 

- Znowu nie dasz mi spać.

Usłyszałam słowa męża tuż przy uchu. Uśmiechnęłam się do niego i swoich wspomnień odpowiadając.

- Potraktuj to jako zapłatę...

Zabrałam dłoń z jego kolana uśmiechając się niewinnie i wstałam od stołu po skończonym już posiłku.

 

 

****

Rozdział powstał  w wyniku wielu próśb. hmm, a komu dedykuję? Zuza.. Tobie, bo na serio wtedy ... to wszystko było tak skomplikowane.

Rozdział 1.

Zegar wskazywał równą północ. Tupot małych stóp rozległ się koło mojej głowy. Z rozleniwieniem otworzyłam jedno oko i spojrzałam na dwójkę naszych dzieci stojących przy łóżku z podekscytowanymi uśmiechami oraz błyskiem w ich maleńkich, idealnych twarzyczkach. Podpierając się na łokciach spojrzałam najpierw na Susie, a później na Scotta i szeptem zapytałam:
-Co wy tu robicie, wszystkie grzeczne dzieci już dawno śpią.
Dzieci spojrzały po sobie i pierwsza z przejęciem w głosie odezwała się córka.
-Mamy prezent dla taty.. i nie mogliśmy spać, bo chcielibyśmy już go mu dać. Nie jesteś zła, prawda mamo?
Uśmiechnęłam się do nich czule i spojrzałam kątem oka na śpiącego małżonka. Niewiele się zastanawiając przesunęła się bliżej niego robiąc miejsce dla dzieci, które rozumiejąc aluzję wsunęły się pod kołdrę.
-A teraz. Tak w tajemnicy.. Powiedzcie co dla niego macie.
Szeptałam konspiracyjnie patrząc na swoje skarby.
-Drake i Char, pomogli nam złożyć drewniany model .. – tu miejsce miało ziewnięcie synka - .. samochodu. Takiego jak ma tatuś Vey.. Vey..
-Veyrona. – dokończyłam i ucałowałam jego czółko. – Możecie dać prezent razem, a teraz może damy sobie czas i pójdziemy spać, bo rano..
Nie dokończyłam, bo natychmiast przerwano mi z typowym dla dzieci jękiem.
- A bajka na dobranoc?
Udając że tylko rozważam tą kwestię, podrapałam się po brodzie, ale widząc ich zniecierpliwione miny zaczęłam swoją opowieść.

Po wyjściu ze starej kamieniczki przyjaciółki zadrżałam delikatnie, ponieważ uliczka, na której się znalazłam była ciemna i pełna zaułków, które skrywały sobie bóg jeden wie co. Zacisnęłam dłonie w pięści, jak zawsze gdy chciałam dodać sobie odwagi, zagryzłam wargę i już miałam ruszyć we właściwym kierunku, kiedy usłyszałam cichy pomruk wydobywający się z kąta. Spuściłam wzrok i z rozczuleniem zauważyłam, że to mały czarny kot, który ledwo był widoczny w tym mroku. Ukucnęłam więc przy nim i wzięłam na ręce głaszcząc go. Z zafascynowaniem zaśmiałam się cicho czując miękkość jego futra. Nie zauważyłam nawet, kiedy ktoś podszedł i stanął przyglądając mi się, dopiero gdy cicho chrząknął uniosłam swój wzrok. Zlustrowałam go wzrokiem, aż w końcu zatrzymałam swój wzrok na jego idealnie męskiej twarzy, z lekkim zarostem i delikatnym uśmiechem, za który można by zabić. Przeszedł mnie dreszcz i spuściłam wzrok wstając z klęczek, nie do końca rozumiejąc swoje skołatane serce. Zadałam pytanie bardzo cicho starając się nie unosić na niego swojego spojrzenia.
-To pański kot?
W odpowiedzi usłyszałam tylko niski, gardłowy chichot, jednak spojrzałam na niego i uniosłam jedną brew pierwszy raz zaglądając w jego czekoladowe tęczówki.
-Powiedziałam coś bardzo zabawnego?
Zapytałam ponownie sama powstrzymując śmiech. On tylko pokręcił głową i z szelmowskim uśmiechem zagryzając wargę odpowiedział.
-On zawsze się tu plącze, chyba powinnaś go przygarnąć.
Wzruszył ramionami i nerwowo rozejrzał się na boki.
-Chyba tak zrobię..
-Ale zdecydowanie nie powinnaś stać tu sama o tej porze.. Nie jest tu bezpiecznie.
Ostrzegł, a ja już nie powstrzymałam śmiechu.
-Czym Cię rozbawiłem? Mówię całkiem serio.
Mruknął głosem nieznoszącym sprzeciwu przysuwając się niebezpiecznie blisko i łapiąc mnie za ramię.
-Dobrze Ci radzę.
Pokręciłam głową z niedowierzaniem zdając sobie sprawę, że dzielił ich teraz już tylko kot.
-Kim jesteś, że chcesz mówić mi co powinnam, a czego nie..
-Nathan Styles, jeśli musisz wiedzieć, a teraz proszę Cię dojdź do głównej ulicy i złap taksówkę.
Prychnęłam zirytowana i syknęłam.
-Nikt nie będzie mówił Petrova’ej , co ma robić, ale nie mam też zamiaru dłużej tu przebywać.
Obróciłam się napięcie i prawie odbiegając zniknęłam za zakrętem. Dopiero dużo później uświadomiłam sobie z kim miałam do czynienia. Siedząc w taksówce, głaszcząc kota przyswajałam informacje. Czy pamięć mnie myliła, czy to właśnie o nim z tym błyskiem w oku opowiadała Alison.. Styles, to nazwisko, jego dotyk na moim ramieniu, spojrzenie. Moje serce zamarło, a czas jakby stanął dla mnie w miejscu.

Zamyślona chwilę nic nie mówiłam, z tego stanu wyrwał mnie dopiero delikatny dotyk dłoni męża na moim biodrze. Uśmiechnęłam się błogo i kątem oka zauważając, że dzieci zasnęły musnęłam jego usta .
-Wszystkiego najlepszego w dniu urodzin najukochańszy..
Szeptałam wprost do jego ust.

 

******
Dedykacja oczywista. Wszystkiego najlepszego Daniel.

Bohaterowie.

Martha Katherine Petrova 

Nathan `Fox` Styles

Alison `Ali` Smith

Alan Mark Salvatore

Dexter Gerard Sullivian

Violetta Stephanie Salvatore

Michael Patrick Petrovy

Emily Becca Pearson

Drake Nathan Styles

Amy Evelyn Raiver

Elizabeth `Beth` Riddle

Satanella `Satan` Longdon

Lana Keira Evans

Marine Sophie Brown

Alexander Philip Brown